Gdyby nie było tamtej zimy

byłbym daleko

może dalej niż

wiem.

Gdyby nie było wtedy

Twojego spojrzenia,

byłbym ciągle głodny chwil

i niespokojny.

Gdyby nie było wtedy

Twojego uśmiechu

brnąłbym dalej cynicznie

w pozory życia.

Gdybyś wtedy nie przyszła

- zawaliłby się świat

mój i Twój.

Basi mojej

„Pamiętam jak pradziadek Andrzej…” – jest to całkiem realne, że kiedyś moje prawnuki będą tak wspominały moje zachowania, śmiały się z moich nawyków, naśladowały dobre i krytykowały złe.

Skąd ta refleksja? – a no z myślenia „ do przodu”. Często wydaje mi się, że to co robię jako tata ma tylko wartość teraźniejszą, ale przecież pracując nad sobą  wykonuję konkretna pracę dla swoich dzieci, wnuków, prawnuków.

Czas jest bezwzględny, a bańka mydlana  zwana dniem dzisiejszym pęknie bardzo szybko o północy.

I tak to ma być, że dni mijają bez żadnego  namacalnego celu?

Po prostu nas ogłupiono codziennym pragnieniem przyjemności, połączonym z brakiem życiowej misji.

Weź lornetkę (wyobraźnię), spójrz daleko przed siebie kilkadziesiąt lat w przód, co wtedy zobaczysz i usłyszysz o sobie, ile śladów swojej osoby zobaczysz w dzieciach, wnukach i prawnukach.

Warto myśleć i działać dalekosiężnie, bo Tata musi mieć dalsza wizję niż tylko przeżyć do weekendu.

Starając się być jak najlepszym tatą pracujesz dla swoich potomnych. Ale jazda!



Nie mogę wyobrazić sobie bólu, cierpienia i poczucia bezradności przeżywanych przez rodziny ofiar podczas codziennych, po kilkaset razy puszczanych w telewizji i w innych mediach tzw. rekonstrukcjach zdarzeń.

Dla zimnych, cynicznych niejednokrotnie i interesownych polityków to tylko samolot Tu 154.

Pytanie: czy ”na ścieżce, czy nie” to dla nich też nie najważniejsze. Ważne żeby codziennie, po kilka razy beznamiętnie mówić, pisać o katastrofie, spierać się nie wiedząc tak właściwie w imię czego.

Tzw. sprawiedliwość w kontaktach z ruskimi nie istniała i nie zaistnieje a kolejny chłodny spór polityków i komentatorów to wór traumatycznych wspomnień i bólu tych którzy patrzą na samolot w licznych rekonstrukcjach ze świadomością, że tam na pokładzie siedzą ich bliscy, czytają gazetę, piszą sms-y do najbliższych, marzą o tym co będzie po powrocie, boją się kolejnego lądowania, myślą, czują, oddychają.

Chłód i beznamiętność medialnego człowieczeństwa jest uderzająca.

Jakże modnym stało się litowanie nad biednymi zwierzętami w schroniskach, w podtapianych stodołach , czy relacje z ratowania cielaczka dryfującego na krze.

Tu-154 to miejsce gdzie toczyło się życie 96 ludzi na których czekało co najmniej tysiące bliskich i znajomych  i oni w tych rekonstruowanych samolotach zabawkach, są w środku!

Jestem w stanie zrozumieć gorycz i ból człowieka który stracił brata bliźniaka, wybaczając różne dziwne zachowania. Wierzę że można odchodzić z tego bólu od zmysłów, kiedy widzi się bezwzględność mediów, interesowność polityków i coraz mniejszą wrażliwość na śmierć i jej tajemnicę. Czy dano mu szansę na godne i spokojne przeżycie żałoby po swoim bracie?

Przegryzajmy wiec śniadanko, czytając w porannej prasie : „co też tak naprawdę wydarzyło się w Smoleńsku”.

Co tak naprawdę się stało z naszym sercem?

Białą wykrochmalona koszula, krawat, zapach ciasta i wszyscy razem w domu. Tak wyglądała niedziela w domu moich dziadków na śląskiej wsi. Ciężko pracujący murarz wiedział, że dla niego i całej rodziny niedziela to dzień szczególny.

Komu chciał się podobać w tej białe koszuli, przecież wychodził z domu tylko do kościoła, nie spotykał się z nikim szczególnym we wsi.

Myślałem ze to dla babci, ale ona znała go bardzo dobrze na co dzień i ten strój niczego nie zmieniał.

Teraz sam ubieram się odświętnie w niedzielę, zwyczajne sprzęty znikają ze stołów i biurek bo ten dzień jest inny niż sześć pozostałych.

Odpoczynek fizyczny, czas z rodzina i szczególny czas dla Pana Boga – to odróżnia ten dzień od zabieganych pozostałych.

I może to śmiesznie wygląda kiedy ubieramy z teściem koszule w niedzielny poranek, ale czuję że nasz dom dekorujemy wtedy sobą i przekazujemy coś więcej naszym dzieciom.

Piętek i sobota to nie to samo, chociaż tak bardzo weszło w krew młodym ludziom żeby piątek i sobotę traktować jako dni odjazdowe, a w niedziele dochodzić do siebie.

Nawet my chrześcijanie tak bardzo potrafimy zaangażować się w kilkugodzinna służbę w niedzielę że zmęczeni zapominany o wytchnieniu w gronie rodziny z Gospodarzem i Panem tego dnia.

Gospodarzem tego dnia jest Bóg, chcę go traktować serio.

Zupełnie przypadkiem wybraliśmy do oglądania filmy z naszego rodzinnego magazynu, i jakież było nasze zdziwienie, kiedy podsumowując oglądane filmy stwierdziliśmy, że wszystkie dotyczyły

zniszczonych relacji między rodzicami i dziećmi. Rodzice i dzieci mówiące innym językiem, brak jakiejkolwiek więzi i normalności,brak czasu na zastanowienie się nad sobą i chyba najbardziej dramatyczne losy bohaterów filmu TETRO – kim jest mój ojciec?

Przypadek, czy smutna rzeczywistość. Statystyka jest bezwzględna, ale rodzice dla swoich dzieci również.

Zastanawiam się ilu członków ekipy filmowej realizującej każdy z tych filmów dokładał swoje trudne doświadczenia do losów filmowych bohaterów.

Poruszył mnie bardzo wpis na blogu jednego z moich przyjaciół na temat swojego swojego nieżyjącego ojca.

Pamiętam strach kiedy mówił o swoim ojcu i widzę teraz dorosłego mężczyznę który przebaczył i zmienił to co wydawało się nie możliwe. To jeden z PRAWDZIWYCH FILMÓW które znam i zachęcają do pracy nad sobą.

Na wiele fabuł w naszym „filmowym życiu”, my ojcowie mamy ogromny wpływ.

Realizujmy dobre „filmy”, zachęcające do budowania więzi rodzinnych normalnych, nie tych „postępowych”.

Polecam filmy:

Bella

August Rush

Tetro