„Wy jesteście przyjaciółmi moimi” (J 15,14)

1. Przyjaźń jest darem od Boga – przychodzi z zewnątrz, rodzi się tam, gdzie rozwinęła się duchowość. Przyjaciela dostaje się od Boga, nie znajduje się go. Mówi się, że kolegów się ma, a przyjaciela Pan Bóg daje.
2. Przyjaźń jest wspólną drogą – przyjaciele podążają w tym samym kierunku, zmierzają do tego samego celu. Jaki cel, takie więzi między przyjaciółmi – odsłaniają najwyższe cele: poznanie i miłowanie Boga.
3. Przyjaźń rodzi się z koleżeństwa – rodzi się po jakimś czasie na wspólnej drodze.
4. Przyjaźń nie jest wyłączna – nie zamyka się w przestrzeni dwóch osób, buduje wspólnotę, rodzi się z niej. Otwarta i zaciekawiona na drugich, nie boi się obecności innych.
5. Przyjaźń rozwija się przez wzajemne bogactwo osób – w przyjaźni przynosimy własne talenty, ubogacamy się własnym rozwojem. Szlachetność.
6. Przyjaźń to wzajemna troska o wolność – w przyjaźni nie ma przymusu, przyjacielowi pozwalamy powiedzieć „nie”. Być zdolnym do przyjęcia krytyki i upominania – wytknie zło, zrobiłem coś złego.
7. Przyjaźń buduje na zaufaniu – nie ma miejsca na podejrzliwość, nie pyta się osób trzecich co robi przyjaciel, gdzie był. Zaufanie to przestrzeń, w której się rozwija.
8. Przyjaźń ma swoje sekrety – ja i drugi człowiek i nikt inny. Wie, co to jest dyskrecja (pewne poglądy, zamiary, opinie). Stąd przyjaciele rozumieją się bez słów.
9. Przyjaźń to pokrewieństwo dusz – moja dusza ma dużo wspólnego z drugimi dlatego powstaje ta więź. W przyjaźni można przyjmować cnoty i dobre cechy przyjaciela.
10. Przyjaźń nigdy się nie kończy – przyjaźń nie wymaga częstych spotkań. Jeżeli ktoś mówi, że kończy się przyjaźń, to wcale u niego nie było przyjaźni. Jeden raz na dwa lata – idziemy na spacer i wszystkie sprawy są dla nas takie same – kierunki pozostają ciągle te same, choć się tyle wydarzyło. Przyjaźń nie ogranicza, nie zniewala, lecz idzie w tym samym kierunku.

autor nieznany

Kilka lat temu zastanawiałem się nad dobrym kluczem pomagającym wprowadzić porządek w coraz szybsze życie i nawarstwiające się obowiązki. W uporządkowaniu spraw ważnych w naszym życiu rodzinnym pomogła mi pewna sugestia, a dzisiaj wiem że była to MYŚL ZŁOTA BARDZO .

Hierarchia ważności osób i spraw:

1. Bóg ( moja osobista z Nim relacja)
2. Współmałżonek ( wspólny czas, jakość relacji)
3. Dzieci (wspólny czas, jakość relacji)
4. Nasi rodzice ( troska o zdrowie, opieka)
5. Przyjaźnie ( ważne dla nas i dla naszych dzieci)
6. Praca zawodowa
7. Inne aktywności ( hobby, służba, polityka, pożeracze czasu, itp)

Z pewnością można tą listę modyfikować w różny sposób, lub z kolejnością się nie zgadzać, ale z całą pewnością mogę powiedzieć, że uporządkowała sprawy ważne w naszym rodzinnym życiu.

Czysta biała kartka i długopis mogą pomóc wprowadzić ład w rozkołysane pośpiechem i „obowiązkami” życie. Wszystko zależy od tego na ile mi na tym zależy i w co w życiu inwestuję.

Zachęcam..

Czy Tato może być przyjacielem dla swoich dzieci?

Szybkie życie, nadmiar obowiązków, duża ilość czasu spędzanego poza domem z pewnością temu nie służy. Ale świadomość odpowiedzialności każdego ojca za życie i przyszłość swoich dzieci powinna skłonić do zastanowienia.

Przyjaźń w dzisiejszych czasach też nabiera innego znaczenia, można być samotnym do bólu i mieć tysiące znajomych na portalach internetowych i nie poznać smaku przyjaźni.

Można nazywać bardzo szumnie nasze kontakty towarzyskie przyjaźnią, ale weryfikację przeprowadzają chwile próby.

Przyjaciel Tato to ten, który przeszedł próbę ognia chwil trudnych i jest godzien zaufania dla swoich dzieci.

Jest zawsze do dyspozycji, nawet wtedy kiedy jest daleko poza domem.

Przyjaciel Tato to nie kumpel, ale gość który przekazuje życiowy kompas swoim dzieciom.

Historia, to figlarna siostra pamięci. Potrafi płatać figle, rozbawiać, dodawać fakty, mylić osoby bez żadnych konsekwencji. Bo przecież każdy odtwarza swoja historię.

Próba dochodzenia do tzw. prawdy historycznej zawsze kończy się fiaskiem, bo figlarz czuwa.

Czy wiec jest sensownym złościć się na ludzi fałszujących historie , te wielkie i te malutkie?

Chyba nie, bo nic to nie daje – prócz rozgoryczenia i zdziwienia.

Historia prawdziwa to ta która z wdzięcznością, przyjemnością i ku zbudowaniu siebie i innych wprowadza pokój w serce moje i innych.

Figlarna siostra pamięci czasem da się zmanipulować, ale to już problem jej właściciela.

I tak historia gra na nosie naszej pamięci, nos rośnie jak u Pinokia a Leśne Dziadki snują swoje opowieści…

To co zostaje

na lata dojrzałe,

mierzy się

cierpliwością i wiernością.

Czas biegnie

z cichszym: tik -tak

a kurant z zadyszką

wykrzykuje: warto było !

To co zostaje

na dojrzałe lata

ma kolor i smak przedniego wina

dobrze ukrytego

na chwilę sposobną.

moim dzieciom

Samotność we dwoje nie jest wcale taką rzadkością jak się wydaje. Fascynacja, miłość romantyczna, plany wspólnego szczęścia stają się nader często mglistym wspomnieniem z okresu narzeczeństwa, a codzienność piszczy z nieszczęścia i samotności.

I wcale nie patologie społeczne kaleczą związki, ale brak komunikacji codziennej i niepamięć kim się jest w małżeństwie.

Często, dobre rzeczy takie jak aktywność społeczna, polityczna czy religijna zabierają czas dla współmałżonka i dzieci, a spustoszenie w rodzinach widać po jakimś czasie. Wtedy brak już sił i pomysłu na ratunek.

Czy w swoim małżeństwie tworzysz więzi czy więzy?

Czy odpoczywasz będąc blisko swojego współmałżonka, czy kolejny raz wciągu dnia udajesz kogoś innego ?

Zamysł Boga był i pozostał dobry, i pożyteczny dla człowieka.

W tym planie mąż i żona NADAL mają być JEDNO.

A miłość, ta codzienna  prawdziwa jest w zasięgu serca, które prosi Boga o wskazówki dotyczące budowania prawdziwych więzi.

Czasem trzeba poprosić o pomoc innych, ale najpierw warto zobaczyć że jest o co walczyć.

Partie, organizacje, aktywności, służby nie podadzą ci syropu w chorobie i nie przytulą cię w smutku i bezradności.

Bóg troszczy się o każde małżeństwo i chcę uczynić z niego miejsce odpoczynku i wytchnienia, ale bez twojego udziału to nie ma sensu.

Ktoś wczoraj znowu uniknął śmierci przed moim domem, kiedy koziołkujący samochód przeciął chodnik dla pieszych i wpadł do mojego ogrodu. To już kolejny raz, kiedy wyobraźnia podsuwa mi różne, dramatyczne scenariusze takich wydarzeń.

Oczywiście działam na rzecz bezpieczeństwa walcząc z odpowiednimi służbami, z drugiej jednak strony myśl natrętna kieruje moje serce do Tego, który chroni moje życie i moich najbliższych dając łaskę zdrowia i życia.

Od ilu sytuacji niebezpiecznych Bóg poprzez swoich aniołów nas ochronił dowiemy się z pewnością w swoim czasie.

Film akcji, w którym wyświetlone będą dowody Jego ochrony będzie z pewnością bardzo ciekawy i nas zadziwi.

…Ty Panie mój los zabezpieczasz.

Psalm 16/5

PSALM 23

Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie,
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.

Prowadzi mnie nad wody, gdzie odpocząć mogę,
orzeźwia moją duszę.

Wiedzie mnie po ścieżkach właściwych
przez wzgląd na swoją chwałę.

Chociażby, przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.

Kij Twój i laska pasterska
są moją pociechą.

Stół dla mnie zastawiasz
na oczach moich wrogów,

Namaszczasz mi głowę olejkiem,
kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni życia.

I zamieszka, w domu Pana
po najdłuższe czasy.