Jest to COŚ.

To pasja, odżywiana każdego dnia, dokarmiana rozmowami, gestami, pocałunkami. Taka niegasnąca potrzeba bycia razem i podążania w jednym kierunku.

Czy jest w tym coś nowego, odkrywczego? Chyba nie – chociaż mijający czas ciągle pozwala odkryć nowe obszary jedności.

Przenikają się myśli, plany, nawyki, nawet intonacja głosu bardzo często brzmi znajomo. Czyżby to  było to sławne: JEDNO CIAŁO?

Coraz więcej siebie widzę w Niej i coraz więcej Jej we mnie. Taka wymiana, nieśmiertelnie skuteczna, odwieczna.

Redefiniowanie małżeństwa jest niepotrzebne i śmieszne. Małżeństwo to KOBIETA I MĘŻCZYZNA dopełniający się duet i piękniejący wtedy kiedy żyje zgodnie zasadami pomysłodawcy.

Modlitwa o współmałżonka to otwieranie drzwi kolejnym mądrym i pięknym chwilom.

Basi

24 lipca minie kolejna tragiczna rocznica śmierci Edwarda Stachury. Życia tragicznego, smutnego i niezwykle wrażliwego. W roku 1977 natrafiłem na pierwsze wiersze i powieści Stachury i poznałem ludzi którzy mieli z nim bliski kontakt. Śledzenie jego osobistego życia, zmagania się z chorobą, tak bardzo nie pasowało mi do ciepłej pro ludzkiej twórczości, nacechowanej wrażliwością do granic normalności. Moje osobiste spotkanie podczas Warszawskiej Jesieni Poezji z Bruno – Milczewskim, bliskim przyjacielem Stachury rozwiały mity o wrażliwości i pięknie poetów. Zobaczyłem gburowatość, pijaństwo i nieobliczalność tak niepasujące do jego poezji.

Ale Siekierezada stała się dla mnie książką ważną, otwartą i zachęcającą do odkrywania pokładów piękna prostego życia. Wrażliwość Stachury, jego sugestywność i autentyczność trudno było mi oddzielić od postępującej destrukcyjnej choroby i jej wpływu na myśli i słowa. Teraz po latach, jako lekarz czytając książkę Fabalua rasa, jak na dłoni rysuje się obraz zagubionego, nie leczonego wrażliwego chorego człowieka.

Pisze o Stedzie, bo był mi bliski przez długi czas, ale też zobaczyłem jak niebezpieczne może być życie cudzym życiem, chociaż bardzo pociągającym, jak łatwo stracić trzeźwą ocenę kiedy zdajesz się na myśli swojego idola.

Do dzisiaj przechowuję fotokopią autografu „ Listu do pozostałych”, wiersza pisanego w dniu samobójstwa, który to list ostrzegł mnie  przed życiem cudzymi historiami.

Czy dzisiaj poleciłbym twórczość Stachury młodym ludziom? Chyba tak ale z dużą dozą ostrożności, bo jest w nich piękno, ale i ból zwiedzenia uczuć, emocji i odczuwania piękna.

Lepiej wydeptywać swoja ścieżkę do poznania prawdy o życiu, ale znać Stachurę – trzeba.

Na błękicie jest polana

Powiedz mi co byś chciała
Cuda ja czynię mała
Martwe zamieniam w żywe
Zgasłe w płonącą grzywę
Powiedz mi co byś chciała

Na błękicie jest polana
Dwa obłoki to hosanna
Jeden chłopak drugi panna
Jeden chłopak drugi panna

Jeśli chcesz jeszcze więcej
Wezmę cię ja na ręce
W góry uniosę dzikie
Zaprzęg latawców skrzyknę
Jeśli chcesz jeszcze wyżej

Powiedz mi co byś chciała
Cuda ja czynię mała
Chęć masz na lody może
Albo na młode zboże

Edward Stachura

Mój ogród wita mnie rosą

i śpiewem,

kolorami i zapachem

Rześko dodaje mi otuchy:

dzień będzie piękny,

następny

i pożyteczny.

Rośnij zdrów!

Fascynuje mnie myślenie, to zwyczajne codzienne. Zastanawiałem się z kim najczęściej prowadzę dialog i po kilku dniach doszedłem do wniosku, że ze swoimi myślami. Człowiek, jedyna taka istota na ziemi która myśli, analizuje, wyciąga wnioski – prowadzi dialog wewnętrzny.

Zastanawiałem się też w jaki sposób najczęściej przemawia Bóg do człowieka i nie było dla mnie zaskoczeniem odkrycie że przez myśli.

Czytam, rozmawiam, słucham ale najważniejsze dzieje się w samym środku serca – tam rozpoczyna się najważniejszy dialog, chociaż nie zawsze ma znamiona rozmowy.

Pośpiech współczesności zabija w nas potrzebę i okazję do myślenia twórczego,wewnętrznego. Dysputy o życiu stawią marginalna część męskich rozmów i rzadko są celem spotkań towarzyskich.

Myśl nabiera życia i tempa kiedy dajemy jej czas i cierpliwie czekamy na jej owoc.

Modlitwa, czyli myślenie o Bogu i z Bogiem to czas dla dwojga. Nie wystarczy tylko przeczytanie fragmentu Biblii czy posłuchanie mądrego kazania – trzeba dać Bożym myślom szanse na zakorzenienie się w nas. A z myśli tych zrodzą się marzenia, wizje, plany i pełna miłości korekta naszego życia której Bóg dokonuje przez Ducha Świętego

Cogito ergo sum ( Myślę więc jestem)- trudno mi dzisiaj nie zgodzić się z Kartezjuszem,ale wiem kogo prosić o przemianę i piękno mojego myślenia.

Nie daj się wciągnąć w pułapkę „wyścigu” w życiu i nie rezygnuj z czasu na MYŚLENIE PRAWDZIWE.

Przekraczam

długim krokiem

rów pamięci złej.

Biegnę

szlakiem brzóz marzeń,

znaczonych zielenią

soczystą.

I ścieżką podążam

nie sam lecz razem

opierając ramię

o kostur przyjaźni

wytrwałej.

„Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu, dobrze widzi się tylko sercem”

Lis uczył Małego Księcia dostrzegać więcej niż widziały jego oczy. To nie tylko wyobraźnia, ale przede wszystkim zachwyt nad Stwórca, który każdemu człowiekowi daje potencjał i piękno które czeka na odkrycie.

Odkrywanie wymaga cierpliwości – a to jest już zaproszenie do przygody.

Przecież zdarza się często że puszczając wodze wyobraźni rodzice wyobrażają sobie kim będą ich dzieci w przyszłości, jacy będą oni sami.

Taka zabawa z wyobraźnią często wraca we wspomnieniach, bo po latach okazuje się że po części się sprawdziły nasze oczekiwania.

Wyobraźnia pomaga poznawać innych ludzi, nie tylko przypadkowo – ale dostrzegać to co w pospiechu codzienności jest niezauważalne albo nie istotne.

Tak bez sugestii i uprzedzeń słuchać Małego Księcia, którego- a w to bardzo wierze, każdy nosi w sercu.

Serce mi mówi że piękno i dobroć jest obecna obficiej niż nam się wydaje, trzeba dla własnego również dobra spróbować je znaleźć w innych ludziach. Szkoda czasu na samotność w sieci stereotypów.

Vincent van Gogh: „Kiedy sięgniesz pamięcią wstecz, widzisz, jak wiele z naszego życia zmarnowaliśmy w samotności”

Szukając przyczyn rozluźniających się więzi miedzy synami a ojcami natrafiłem na niezwykle przekonującą mnie koncepcję Roberta Bly’a którą opisuje w swojej książce „ Żelazny Jan”.

Ojcowie którzy pracowali dawniej fizycznie w warsztacie, w domu lub w fabryce byli dla swoich synów wzorem siły, męstwa, odwagi, cierpliwości. Synowie często uczestniczyli w tej pracy razem z tatą dzieląc z nim czas, wysiłek, problemy i posiłki. Ten czas niejednokrotnie obejmował cały dzień, od świtu aż po zmierzch. Dlatego też synowie często szli w ślady swoich ojców kontynuując tradycje rzemieślnicze, pasje, zawody.

W latach sześćdziesiątych rozpoczął się czas tzw. pracy umysłowej. Pamiętam, że nobilitacją było wpisanie w rubryce: zawód ojca – pracownik umysłowy. Taki wymóg czasów trwający do dzisiaj.

Ale niestety synowie pozbawieni obecności ojca i wyrazistego wzorca pracy mężczyzny niejednokrotnie nie wiedzą jakimi mężczyznami chcieli by się stać. Tęsknota ta widoczna jest w bohaterach gier, książek, filmów, gdzie męstwo, waleczność, honor i przyjaźń wylewają się z każdej fabuły. Ojciec przyjaźniący się z innymi mężczyznami daje wyraźny sygnał i wskazówki swojemu synowi, jak powinny wyglądać jego relacje z innymi.

Teraz tato przychodzi z pracy zmęczony, małomówny,myślący tylko o jednym – o odpoczynku.

Jak pochwalić się przed synem osiągnięciami w pracy, mówić o programowaniu, rysowaniu, rozmowach z pacjentami? Chyba nie tego potrzebuje młody chłopiec.

Pracy nie zmienimy, jej charakteru też –ale musimy mieć na uwadze to, że chłopak staje się mężczyzn poprzez innych mężczyzn, że męskości uczy tata i wprowadza w świat odpowiedzialności, honoru, lojalności i odwagi.

Trudno, trzeba zwlec się z kanapy i dobrze ważąc chwile które syn chce z nami spędzić, znaleźć codziennie czas na konkretne wspólne działanie.

Mój mały syn codziennie „pracując” z dziadkiem w ogrodzie i w garażu, czeka na mnie kiedy wracam z pracy niecierpliwie przynagla do koszenie trawy, palenia ogniska, sprzątania na ogrodzie- bo wtedy jest blisko taty i ma go dla siebie.

Bliskość i obecność – to dobry sposób na wprowadzanie młodego chłopca w świat męskiej odpowiedzialności.

Muzyka mojego życia

to podskakujące ćwierćnuty humoru

półnuty spokojnych rozmów

całe nuty miłości.

Rytm nadaje mój oddech

i tempo podkręca dusza.

Kocham i żyje w molowych tonacjach

śpiew mój wewnętrzny, psalmem pisany.

I marze więc sobie w bluesie,

odpoczywam klasycznie, dostojnie barokiem  -

a myśli moje

wolnością skażone

figlarnie

śmieją się poza pięciolinią.

Nabrałem niesamowitej ciekawości i chęci poznawania nowych ludzi. Niby nic, bo przecież codziennie kogoś się spotyka, ale zazwyczaj kontakt jest krótki powierzchowny niewiążący.

Coś się zmieniło, po tym jak zrezygnowałem z tzw. poprawnego towarzystwa. Nie znaczy to, że mam ciekawość do zachowań niebezpiecznych, nieobyczajnych czy trudnych. Ot po prostu, zachwyciłem się nowym językiem, wrażliwością i przyjaźnią ludzi z którymi do tej pory nie miałem kontaktu.

Lata minione utwierdzały mnie w przekonaniu, że każda rozmowa z tego typu towarzystwem ma być pretekstem do przekazywania najważniejszych idei mojego życia. Teraz widzę, że może się to dziać przy okazji i nie jako delikatnie mówiąc, duchowe natręctwo.

Nowy język, wolność w słuchaniu serca i nowe przyjaźnie dodają kolorów do i tak bardzo barwnego życia.

Radykalne decyzje z reguły obarczone są ryzykiem i bólem, ale szukanie źródła i celu jest niezmiernie ważne i życiodajne, szczególnie gdy wkracza się w tzw. drugą połowę swojego życia.

Oddycham pełniej…