Bariera dźwięku to taki moment w trakcie lotu kiedy wydaje się, że przy jej przekraczaniu samolot rozleci się w powietrzu.

Jadać kiedyś autobusem z profesorem który często latał samolotami Concord, większość jego opowieści dotyczyła przeżyć w trakcie przekraczania bariery dźwięku. Odbierałem to jako obsesję, ale po latach zastanawiając się nad wieloma sytuacjami życiowymi dostrzegłem odczucia i sytuacje podobne do wspominanych.

Sytuacje w których trzeba wyraźnie się opowiedzieć po stronie swoich przekonań, bliskich lub krzywdzonych powodują że rośnie w nas napięcie związane z niepewnością, co będzie po….

Trudne tematy które trzeba poruszyć licząc się z niezrozumieniem, odrzuceniem, niesprawiedliwą oceną powoduje to rozdygotanie serca, umysłu i ciała.

Ale rzecz dziwna i sprawdzalna prawidłowość- po przekroczeniu tej bariery, hałasu, drżenia i strachu przychodzi spokój, cisza, ukojenie.

O tym, może przede wszystkim o tym, mówił mi wspominany profesor.

Ta cisza była nagrodą za te chwile strachu i niepewności na wysokości kilkunastu tysiecy metrów.

Przestałem się bać trudnych rozmów, sytuacji – wiem że potem, przychodzi oczekiwany pokój.

Jeżeli do trudnych rozmów zachęca Bóg i daje dobra motywacje to warto stawiać jej czoła, bo później jest nagroda.

Najważniejsze przecież to dotrzeć do Celu, bezpiecznie.

Paradoksem chrześcijaństwa jest prawda mówiąca o konieczności tracenia, pozbywania się po to aby więcej zyskać. Kompletnie nie przystający do rzeczywistości i oczekiwań otaczającego świata.

Wątpliwości coraz więcej- tracę pewność.

Sił coraz mniej- tracę sprawność.

Zmysły coraz słabsze- tracę błyskotliwość.

Coraz więcej we mnie, do mnie przestaje należeć.

Ale coś jakby wypełniało te pustoszejące miejsca, coś nowego czego w dniu podjęcia decyzji o pójściu za Jezusem nie brałem pod uwagę.

To jakby podmienianie cegieł, umiejętnie i delikatnie.

W mocnym murze KTOŚ wymienia cegły, ze zwykłych na niezwykłe z pieczęcią ich wytwórcy.

Ćwierć wieku temu nie wiedziałem że tak to będzie wyglądało – systematycznie, cegiełka po cegiełce, przyzwyczajenia, oczekiwania, życie całe, będzie przemieniane małymi kroczkami.

I paradoks staje się życiodajnym procesem.

Nie zawsze łatwym, miłym, pięknym ale skutecznie zmieniającym lęk w nadzieję, słabość w siłę, „bylejakość” w Drogę do Ojca.

Bezradność i Bezsilność

dwie siostry Nadziei.

Ciągle sobie bliskie,

tak różne od siebie

i tak samo szukające Prawdy.

Czasem coś niedorzecznego i pozornie niemożliwego chodzi człowiekowi po głowie.

I nie chce dać spokoju, myśl natrętna, niepokojąca.

Ale ilekroć powraca daje poczucie misji, spełnienia, wypełnienia jakiegoś wewnętrznego przynaglenia.

Tak chyba działają Boże natchnienia, które nie zawsze są zgodne z ludzką logika, ale po latach pokazują wyższość logiki Boga.

Wielu ludzi porywało się na pozornie nierealne przedsięwzięcia, niemożliwe po ludzku inwestycje.

Ale jeśli jest to nieustanne przynaglenie, modlitwa o sprawy dobre i innym potrzebne, to trzeba jeszcze uważniej słuchać w modlitwie, żeby wyłapać jak najwięcej szczegółów i wskazówek.

Założyciel Dominikanów wysłał niedojrzałych, młodych ludzi – pozornie nieprzygotowanych na misję głoszenia Ewangelii.

„Ale Dominik wiedział, co robi. Mówił, że jak ziarno leży na kupie, to gnije. Myślę, że dziś w wielu parafiach, wspólnotach i zakonach jest mnóstwo ziarna, które gnije. Dlaczego? Bo nie jest rzucone w świat” ( fragment wywiadu z Wojciechem Jędrzejewskim - dominikaninem, rekolekcjonistą, współtwórcą serwisu internetowego „Mateusz” .)

Może jesteś ziarenkiem które ma marzenia, potencjał, chęć robienia czegoś dla innych. Jeśli w modlitwie o to dzieło nabierasz większego zaufania do Pana i czujesz Jego zachętę , nie pozostawaj bierny.

Może ktoś potrzebuje twojego słowa, przyjaźni, talentu, modlitwy.

Wielkie dzieła zaczynały się od małych kroków.

Bądź przynajmniej jak Dominik, ufaj…

Daleki i bliski, nieznajomy i przyjaciel, obcy i domownik – te określenia pasują niesamowicie do Davida Wilkersona. Pierwsze moje spotkanie z człowiekiem który z niespotykana pasja opowiada o Jezusie miało miejsce 25 lat temu. Pamiętam tłumy młodych ludzi i ten mój długi marsz pod scenę ażeby podjąć chyba najważniejszą decyzję w moim życiu – decyzję o pójściu za Jezusem.

Lata mijają a świeżość i poczucie bliskości jest niesamowicie realne. Wręcz mam wrażenie że codziennie, znając moje problemy – modli się o mnie przyjaciel, który pomaga mi swoimi mądrymi radami i troską w modlitwie.

Wytrwały, odważny w nazywaniu tego co złe wśród podążających za Jezusem, konkretny i zatroskany o mnie.

Miałem okazję uścisnąć mu rękę podczas wizyty w Katowicach i opowiedzieć o wspólnocie w której poznaję Jezusa, ale on uparcie tylko wskazywał na NIEGO.

Odważny w tym co mówi, ale chyba najważniejsze że potrafi owocami swojej osobistej modlitwy pomagać innym.

Osobista modlitwa wymaga odwagi, można się wtedy zdziwić…

Szacunek!

Blog Davida Wilkersona z codziennymi przemyśleniami w języku polskim:

www.davidwilkersoninpolish.blogspot.com

Gra we mnie muzyka różnoraka.

Podskakują nuty

a pięciolinia codzienności

dzisiaj gra bluesa.

Smutno i niebiesko

trochę bawełniano.

Z przyjaciółmi z plantacji

rozpoznajemy jednak w tym śpiewie-

Nadzieję.

Wzeszło słońce…

Panie Jezu daj mi zrozumieć, że o wiele ważniejsze jest robić coś razem z moimi dziećmi

niż tylko dla nich .

Pobłogosław Panie moje dzieci, spełnij swoje zamiary w ich życiu, nie bacząc na moje

wychowawcze porażki i na moje grzechy.

Panie prosimy Ciebie jako rodzice pukaj do serc naszych dzieci, abyś stał się dla nich

Panem i Zbawicielem .

Posługuj się nami w tej pracy, pozwól nam pokazywać im to, że Ciebie kochamy, że Tobie wierzymy, że ufamy w to, że Jesteś Wszechmogącym Panem Panów i Królem Królów.

Okazuj Duchu Święty w życiu naszym i w nich swoje cuda, aby nasza wiara w Ciebie była zawsze świeża i nowa nawet w tych dziwnych, zabieganych czasach .

Moi synowie przypominają mi ciągle że jestem dla nich ważny. Patrząc na nich widzę tyle wspólnych cech i zachowań, charakterystycznych dla mnie i mojego ojca.

I jak tu nie starać się o dobrze spędzoną każdą chwile z nimi.

Tęsknią za sobą, ja za nimi i tak już chyba pozostanie – ciągle będzie ten niedosyt rozmów, wygłupów, wspólnego grania.

Nauczyli mnie każdą chwile traktować szczególnie, bo czas ucieka za szybko.

Wysysamy więc z siebie to, co kiedyś mam nadzieję przyda się naszym  następnym pokoleniom.

Dwaj potężni przyjaciele swojego taty. Duma!

Nieprzespane noce

mijają jedna za drugą.

Księżyc nie ma poczucia humoru

więc nie mam z  kim pogadać.

Patrze na śpiącego synka -

i już nic mówić nie muszę

bo chcę słuchać

spokojnego, szczęśliwego oddechu.

Nie śpię więc, świadomie…